About
ตอนนั้นเขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง…แต่มาตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายลืมเขา… "ใต้ฟ้าเดียวกัน ข้าผ่านไปตอนเช้า เจ้าผ่านมาตอนค่ำ ดูเหมือนจังหวะเวลาของเราไม่เคยตรงกันเลยสักที" หญิงสาวไม่เข้าใจสักนิดว่าเขาพูดอะไร ทำไมมันฟังดูเศร้าจนน้ำตาเกือบไหลแบบนี้
เขาเอื้อมไปหาเธอ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยแก้มขาวๆ แผ่วเบา "เจ้าใช้เวลาเดินทางข้ามสะพานดาวนานนัก มันนานจนทำให้หลงลืมข้าเชียวละหรือ" เกือบปี เขายืนรออยู่อีกฝั่ง ตีนสะพานตรงนี้ เฝ้านึกถึงผู้หญิงที่เขาแทบไม่รู้จักที่ได้จากไป พยายามส่งคำพูดให้ลอยผ่านอวกาศที่ไร้สื่อกลาง แต่ดูเหมือนกำลังจิตของเขาคงไม่แรงพอ กี่แสนล้านคำพูดก็ส่งผ่านสุญญากาศไปไม่ได้ ความคิดถึงก็คงเช่นกัน
เธอจับมือเขาแนบแก้มตนไว้อย่างช้าๆ ดูว่าเขามีตัวตนจริงไหม "นี่ฝันเหรอ ขอพรจากดวงดาวให้ได้เจอเจ้าชายปุ๊บก็เจอเลย" สายตาเธอไม่ได้บอกว่านึกเรื่องของเขาออก แต่ไม่เป็นไร…
"เจ้า แต่งงานกับข้าได้ไหม" ไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้พูดคำนั้นออกไป ถ้าอีกฝ่ายตอบตกลงก็บ้าแล้ว เธอเพิ่งจะนึกออกแค่ชื่อเขา … ทว่า ท่ามกลางความเป็นไปไม่ได้ทั้งมวลในจักรวาล ใจคาดหวังกับคำตอบนี้ยิ่งนัก จนแทบว่าจะยอมเดิมพันด้วยทุกอย่างที่เขามี
"แต่งสิ" หลุดปากตอบอะไรโง่ๆ ออกไปเนี่ย เขาต้องคิดว่าผู้หญิงชาวโลกใจง่ายแน่เลย แต่ว่า ทำไมใจมันอยากจะตอบแบบนั้นเธอเองก็ไม่รู้…
ทั้งคู่ไม่ล่วงรู้สักนิด เรื่องคล้ายๆ กันนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วในมิติหนึ่งที่สูญหาย เป็นเหมือนทางคู่ขนาน ไม่มีใครจดจำมันได้ ทั้งเขา และเธอ … ก็คนเราจะทำตามสัญญาได้แค่ไหนล่ะ ถ้าการสัญญานั้นเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำ? …
แต่ ใต้ฟ้าพร่างดาวคืนนี้… ค
