ΕΠΙΛΕΚΤΑ

Τι είναι καλό να ξέρουμε όταν ακούμε μια γυναίκα να λέει ότι ερωτεύτηκε το μυαλό ενός άντρα; Ποια είναι η πραγματική ουσία της συζήτησης όταν δύο εραστές μιλούν σαν ανόητοι για το αρμονικό ταίριασμα των ψυχών τους; Και γιατί τέλος πάντων το ασχημότερο πρόσωπο σ' ένα καλοσχηματισμένο σώμα είναι αδιαμφισβήτητα προτιμότερο από τον αντίστροφο συνδυασμό; Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ ξετυλίγει εδώ το μακρύ νήμα του έρωτα, αυτού του μοναδικού πάθους που " με τόσο ζήλο περιγράφουν οι ποιητές; όλων των εποχών", επιτυγχάνοντας - ασφαλώς- να τον αποδομήσει αλλά παράλληλα και αν τον εξυψώσει στη μεταφυσική σφαίρα που του αρμόζει.

: , . , , , - , . : .

Ο διάσημος μύθος της Ουτοπίας, που γράφτηκε από τον Τόμας Μορ στις αρχές του 16ου αιώνα και έκτοτε δεν έχει πάψει να γοητεύει και προκαλεί το ενδιαφέρον, καταπιάνεται με το αιώνιο φιλοσοφικό ζήτημα της ιδανικής πολιτείας. Ο Μορ ενσωματώνει στο όραμά του για την ιδεώδη κοινωνία στοιχεία από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον στωικισμό και τον επικουρισμό, και μιλάει για κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, ανεξιθρησκία, κρατική πρόνοια και μέριμνα για όλους τους πολίτες, με σκοπό την κατάκτηση της ευτυχίας μέσω της επίτευξης κοινωνικής ειρήνης και δικαιοσύνης. Ένα κείμενο που επηρέασε όσο λίγα τη φιλοσοφική, πολιτική και λογοτεχνική παράδοση της Δύσης, λαμπρό γέννημα του ουμανισμού της Αναγέννησης.

Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. «Η Σχέση μας με τους Άλλους» είναι ένα απόσπασμα από τη συλλογή δοκιμίων-φιλοσοφικών προβληματισμών του Arthur Schopenhauer, η οποία δημοσιεύτηκε το 1851 υπό τον τίτλο ''Parerga und Paralipomena''. Ο ίδιος ο Schopenhauer περιέγραψε την συλλογή αυτή ως «ασύγκριτα πιο δημοφιλές από οτιδήποτε άλλο μέχρι τώρα», ενώ συμπληρώνουν θεματικά το πιο διάσημο ίσως έργο του, τον «κόσμο ως βούληση και ως παράσταση». «Η Σχέση μας με τους Άλλους» εκδίδεται ως ένα απαραίτητο σημείο αναφοράς τόσο για τους μελετητές του σπουδαίου Γερμανού ιδεαλιστή, όσο και για την ίδια την ιστορία της φιλοσοφίας εν γένει. Γιατί στη συναναστροφή μας με τους άλλους είναι προτιμότερο να ρίχνουμε λίγο το επίπεδό μας; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τίποτα αν δεν τους αγγίζει προσωπικά; Γιατί η επιείκεια και η ειλικρινής εκτίμηση στο πρόσωπο κάποιου που μόλις γνωρίσαμε δεν είναι οι καλύτεροι σύμβουλοι; Τι είναι τελικά η ευγένεια και γιατί κάνουμε καλό στον εαυτό μας όταν κρίνουμε τους άλλους; Με το γνωστό καίριο και ουδόλως διπλωματικό του ύφος, ο Άρθουρ Σοπενχάουερ προσφέρεται να δώσει απαντήσεις σ' αυτά και σε πολλά ακόμη ερωτήματα, με την προϋπόθεση βέβαια ότι επιθυμούμε την επαφή με τους άλλους ανθρώπους παρότι «στην πραγματικότητα θα πρέπει να είμαστε πολύ χαρούμενοι αν δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους».

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι τόσο πολύς που να καθιστά όλες τις συνθήκες αδιάφορες. Κάθε αληθινός άνθρωπος είναι μια ολόκληρη αιτία. Η Αυτοπεποίθηση, κείμενο του 1841, αποτελεί πιθανότατα την εμφατικότερη δήλωση γύρω απ' το θέμα που κυριαρχεί στην πλούσια δοκιμιογραφία του Αμερικανού υπερβατιστή φιλοσόφου Ραλφ Γουάλντο Έμερσον: την ανάγκη να απαλλαγεί κάθε άνθρωπος από τον κομφορμισμό και τη συμβατικότητα και να πορευτεί σύμφωνα με τα δικά του ένστικτα και τις δικές του ιδέες. «Όταν έχεις ζωή μέσα σου, αυτό δεν γίνεται μ' έναν γνωστό ή συνηθισμένο τρόπο», γράφει. «Δεν θα διακρίνεις τις πατημασιές κανενός άλλου. Δεν θα δεις ανθρώπου πρόσωπο, δεν θ' ακούσεις κανένα όνομα. Ο δρόμος, η σκέψη, το καλό, θα είναι ολοκληρωτικά ανοίκειο και καινούργιο. Θα αποκλείει το προηγούμενο παράδειγμα και την εμπειρία. Οδεύεις από τον άνθρωπο και όχι προς αυτόν. Ο φόβος και η ελπίδα είναι εξίσου κατώτεροί του».

Αν η φύση της αδικίας είναι τέτοια που απαιτεί από σας να γίνετε φορείς της σε βάρος κάποιου άλλου. Λέω, καλύτερα παραβιάστε τον νόμο. Η Πολιτική ανυπακοή του Χένρι Ντέιβιντ Θορώ εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1849. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να ξαφνιάζει με την πρωτοτυπία της. Δεν είναι απλώς ένα καταγγελτικό δοκίμιο για την καταχρηστική άσκηση της εξουσίας από τους κυβερνώντες που πατούν στη δεδομένη –γι' αυτούς– συναίνεση της πλειοψηφίας. Ορίζοντας τον άνθρωπο ως απόλυτο ρυθμιστή της σχέσης κράτους-πολίτη, η Πολιτική ανυπακοή είναι πρωτίστως μια οικουμενικού χαρακτήρα διακήρυξη της ανεξαρτησίας του ατόμου. Ένα απέριττο μνημείο ελεύθερης σκέψης και κρυστάλλινου λόγου που θα εμπνέει για πολλά χρόνια ακόμη όσους επιλέγουν να σκέφτονται και να πράττουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους.ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ Ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρω (ή Θορώ) διακήρυξε με τα κείμενά του και όλη τη στάση ζωής του την απόλυτη ανάγκη του ατόμου να ζει ελεύθερα και σε αρμονία με το φυσικό του περιβάλλον. Ενέπνευσε πλήθος συγγραφέων, διανοητών, οικολογικών και πολιτικών θεωριών και κινημάτων αντίστασης από τον 19ο αιώνα μέχρι και τις μέρες μας.ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ Δυτική σκέψη και ανατολική φιλοσοφία, φλεγματική χιουμοριστική γραφή και θεμελιώδη δοκίμια, διαχρονική ποίηση και αθάνατη μικρή πεζογραφία. Κείμενα που σφράγισαν την εποχή τους και εξακολουθούν να διαβάζονται παντού. Αυτή είναι η σειρά «επίλεκτα» των εκδόσεων Οξύ.

Η «σχολή» χιούμορ του Στίβεν Λίκοκ στα Λογοτεχνικά του Ευτράπελα από τις Εκδόσεις Οξύ και τη σειρά Επίλεκτα! Η εκπαίδευση χωρίζεται σε λαμπρή παιδεία, κλασική παιδεία και ελλιπή παιδεία. Όλοι οι πολύ ηλικιωμένοι έχουν λαμπρή παιδεία· όσοι φαίνονται να μην ξέρουν τίποτε άλλο έχουν κλασική παιδεία· κανείς, απ' όσο ακούμε, δεν έχει ελλιπή παιδεία. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος για ένα νέο που θέλει να γίνει εκατομμυριούχος να πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να σηκώνεται στις 7.30 το πρωί, να πίνει κρύο νερό με το μεσημεριανό του και να πέφτει για ύπνο στις 10 το βράδυ. Αν θέλετε ν' αλλάξετε την εργασιακή σας κατάσταση, αλλάξτε και τη ζωή σας. Όταν η σπιτονοικοκυρά σάς φέρνει για πρωινό μπέϊκον με αυγά, πετάξτε τα απ' το παράθυρο στον σκύλο και πείτε της να σας φέρει ωμά σπαράγγια κι ένα μπουκάλι σαμπάνια. Μετά πάρτε τηλέφωνο τον εργοδότη σας και πείτε του ότι θα είστε εκεί γύρω στις έντεκα. Η εργασιακή σας κατάσταση θα αλλάξει. Και πολύ σύντομα, μάλιστα». Μια σπαρταριστή συρραφή φυγόκεντρων ιστοριών και στιγμιοτύπων που ακροβατούν επιδέξια ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και το παράλογο, από τον Καναδό πρωτοπόρο του είδους –και «πιο αστείο άνθρωπο της δεκαετίας του 1910»– Στίβεν Λίκοκ.

Ένα από τα πλέον πολυμεταφρασμένα έργα σε νέα έκδοση από τις εκδόσεις Οξύ και τη σειρά Επίλεκτα! Όταν φτάσετε στην κορυφή του βουνού, τότε μόνο θ' αρχίσετε να σκαρφαλώνετε. Κι όταν η γη απαιτήσει τα μέλη σας, τότε θα χορέψετε πραγματικά. Γρίφος για τους λογοτεχνικούς κριτικούς της εποχής του και δώρο για τους απανταχού αναγνώστες, ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ είναι το πιο γνωστό και δημοφιλές έργο του Χαλίλ Γκιμπράν. Ο «Άνθρωπος από τον Λίβανο», που άφησε τη σφραγίδα του και ως ζωγράφος στην εικαστική σκηνή της Αμερικής στις αρχές του 20ού αιώνα, καταθέτει εδώ ένα από τα πιο συμπυκνωμένα στην ουσία τους και διαχρονικά στην απήχησή τους σχόλια για την ανθρώπινη κατάσταση, εμβαθύνοντας με μια αβίαστη ποιητικότητα στα πιο κοινά και καθημερινά θέματα: τη δουλειά, τη φιλία, την ομορφιά, τον πόνο, τον χρόνο, τη λογική, τον θάνατο. Και το ουμανιστικό μήνυμα του Προφήτη, σοφό σαν χάδι, είναι τόσο καθαρό και εύγλωττο που κατατάσσει τον Γκιμπράν τρίτο πιο πολυδιαβασμένο ποιητή στον κόσμο, μετά τον Σαίξπηρ και τον Κινέζο φιλόσοφο Λάο Τσε. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ τον Μάϊο του 2021.

Άρθρα και δοκίμια του Όργουελ για την πολιτική, την κοινωνία και άλλα… δαιμόνια. Χωρίς αμφιβολία, ένας άγιος πρέπει να αποφεύγει πράγματα όπως το αλκοόλ, το κάπνισμα και ούτω καθεξής, από την άλλη όμως και ένας άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει πράγματα όπως η αγιοσύνη. Επιλέξαμε δέκα χαρακτηριστικά δοκίμια και άρθρα του Τζορτζ Όργουελ και τα συμπεριλάβαμε στην ολοκαίνουρια αυτή έκδοση της σειράς Επίλεκτα! Είναι παρήγορο να διαβάζεις για γεγονότα που μοιάζουν οικεία και καίρια παρότι συνέβησαν πριν από ογδόντα και πλέον χρόνια –συχνά υπό την απειλητική σκιά του φασισμού που εξαπλωνόταν στην Ευρώπη– όπως τα είδε και τα κατέγραψε ο Τζορτζ Όργουελ. Που σημαίνει: ευφυΐα στην παρατήρηση, διορατικότητα, ενσυναίσθηση (παρότι ο όρος δεν ήταν τόσο δόκιμος στην εποχή του), διαρκής συνειδητοποίηση της κοινωνικής και φυλετικής ανισότητας και βαθιά δυσανεξία προς τις πρακτικές του ολοκληρωτισμού. Πέρα όμως από την κοινωνική ευαισθησία και τη διαφωτιστική πρόζα, τα δέκα άρθρα και δοκίμια για την πολιτική, την κοινωνία και τη λογοτεχνία που περιλαμβάνονται εδώ απηχούν με τον πιο εμφατικό τρόπο την άρνηση του Όργουελ να εγκλωβιστεί σε δόγματα του συρμού ή σε ιδέες που ο ίδιος είχε ξεπεράσει πριν από την εποχή του, ακόμα κι όταν γράφει για μια ονειρεμένη παμπ που λέγεται… Υποβρύχιο Φεγγάρι.

Σύντομοι αφορισμοί από τον μεγάλο υπαρξιστή για τα ανθρώπινα πάθη Κάποιοι αντιμετωπίζουν το ιδεώδες τους με μια επιφυλακτική ταπεινότητα και προτιμούν να το αρνούνται· φοβούνται τον υψηλότερο εαυτό τους επειδή, όταν μιλάει εκείνος, μιλάει απαιτώντας. Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. Οι σκέψεις του ανεξάντλητου και πολυδιαβασμένου Friedrich Nietzsche αποτυπώνονται σε αυτό το ημι-αυτοβιογραφικό απόσπασμα από το «Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο», μια ακόμη ανθρωπολογική μελέτη από εκείνες που μέχρι και σήμερα μνημονεύονται από τους ανθρώπους του 21ου αιώνα. Αυτοτελείς σκέψεις και ευφυείς παρατηρήσεις για τα πάθη και τις επιθυμίες που παλεύουν να επιβληθούν, για τα τόσο ανθρώπινα αισθήματα που θολώνουν την αλήθεια, τις βολικές αυταπάτες που κάνουν τον κόσμο να γυρίζει και πώς τελικά μπορεί ένα πνεύμα να ελευθερωθεί – τόσο από την προκατάληψη και την ανοησία όσο και απ' τη φυλακή των ίδιων του των πεποιθήσεων. Σκέψεις που δεν είναι απαραιτήτως μοναχικές, αλλά σαφώς ευνοούνται από την αυτάρκεια της διάνοιας που τις συνέλαβε: ο Φρίντριχ Νίτσε, ολοκληρώνοντας με ισόποσες δόσεις εμβρίθειας, πρόκλησης και ρεμβασμού το Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο –έργο που σηματοδοτεί την έναρξη του μεγάλου φιλοσοφικού του ταξιδιού–, δίνει στο τελευταίο του κεφαλαίο τον τίτλο «Μόνος με τον εαυτό σου».

Η προφορική παράδοση της Κίνας και του Ταοϊσμού σε ένα βιβλίο! Τα αληθινά λόγια δεν είναι ωραία Τα ωραία λόγια δεν είναι αληθινά. Όποιος έχει αρετή δεν μακρηγορεί. Όποιος μακρηγορεί δεν έχει αρετή. Όποιος γνωρίζει το Ταό δεν είναι πολυμαθής, Όποιος είναι πολυμαθής δεν το γνωρίζει. Οι εκδόσεις Οξύ μέσα από τη σειρά Επίλεκτα, παραδίδουν σε νέα έκδοση και μετάφραση ένα από τα πλέον πολυδιαβασμένα βιβλία ολόκληρης της ιστορίας. Το Ταό Τε Κινγκ (το Βιβλίο του Δρόμου και της Αρετής), ο θεμέλιος λίθος του Ταοϊσμού στην Ανατολική Ασία, δεν είναι ένα βιβλίο για να «βελτιώσετε» τον εαυτό σας, ούτε ένα «εκθαμβωτικό» εκδυτικισμένο κείμενο που αντανακλά με κάποιον τρόπο τη σοφία του αρχαίου κινεζικού πολιτισμού. Αποτελούμενο από περίπου 5000 ιδεογράμματα και γραμμένο τον 6ο π.Χ. αιώνα από τον μυθικό Κινέζο φιλόσοφο Λάο Τσε (τον «ασύλληπτο Δράκο του Ουρανού», κατά τη ρήση που αποδίδεται στον Κομφούκιο), το Ταό Τε Κινγκ πήρε την τελική του μορφή δύο με τρεις αιώνες αργότερα και κρατά μέχρι σήμερα τα κλειδιά της ανατολικής φιλοσοφίας διδάσκοντας τον Δρόμο: την προσαρμογή δηλαδή της αρχέγονης γνώσης στο βίωμα της πραγματικότητας – με απλά λόγια την αφαίρεση και την αρμονία.

Οφείλουμε πάντα να πηγαίνουμε μπροστά, στην τύχη, ακόμα και στην πιο μικρή βόλτα, ορμώμενοι από το πνεύμα της αέναης περιπέτειας, αποφασισμένοι να μην επιστρέψουμε ποτέ. Το Περπατώντας βασίζεται σε δύο διαλέξεις που έδωσε ο Θορώ προς το τέλος της ζωής του (το 1862). Συνοψίζει τις ιδέες του για τη φύση και τον άνθρωπο όπως διαμορφώθηκαν κατά τη μόνιμη παραμονή του στα δάση. Στη φύση δεν βλέπει μόνο την ομορφιά που τον περιβάλλει, αλλά και όλα τα εχέγγυα για την αληθινή ελευθερία και την ανάπτυξη του ατόμου. Εξάλλου «όλα τα σπουδαία πράγματα είναι άγρια και ελεύθερα». Και μας προτείνει το περπάτημα, τον καλύτερο δηλαδή τρόπο για να αποκαταστήσει κανείς την επαφή του με τη φύση και να βρει ξανά τον πρωτόγονο και δημιουργικό εαυτό του, που έχει διαφθαρεί και παρακμάσει από τα «επιτεύγματα» του πολιτισμού. Σε όλη τη ζωή του υπεστήριξε την κατάργηση της δουλείας, δίνοντας διαλέξεις σχετικά. Χαρακτηρίζεται ως αναρχικός, παρότι η Πολιτική ανυπακοή καλεί περισσότερο για τη βελτίωση και όχι για την κατάργηση του κράτους.

Ο Μιγιαμότο Μουσάσι (1584-1645), ο καλύτερος ξιφομάχος της γενιάς του κι ο θρυλικότερος ίσως σαμουράι πολεμιστής στην ιστορία. Έγραψε προς το τέλος της ζωής του και αήττητος μετά από εξήντα και πλέον μονομαχίες, το Βιβλίο των πέντε κύκλων. Ένα από τα πιο οξυδερκή και διεισδυτικά κείμενα στρατηγικής σκέψης που γράφτηκαν ποτέ. Ο Μουσάσι χαρίζει στις γενιές που ακολουθούν διαχρονικές συμβουλές για την κατάκτηση της νίκης σε οποιοδήποτε πεδίο μάχης. Για το ξάφνιασμα, τη σύγχυση, την απώλεια της ισορροπίας του αντιπάλου, την απόκρουση και τη γρήγορη εξουδετέρωσή του. Αλλά η βασική αρχή της πολεμικής του τέχνης δεν συνίσταται απλώς στην τελειοποίηση της τεχνικής ικανότητας μα στην παράλληλη όξυνση της αντίληψης και στην καλλιέργεια του πνεύματος του πολεμιστή. Ο μαθητευόμενος σαμουράι θα πρέπει να αξιοποιήσει τις δικές του πραγματικές εμπειρίες αν θέλει να αντεπεξέλθει, και σ' αυτό θα τον βοηθήσει πολύ περισσότερο το μυαλό του παρά η τεχνική του. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όσο κάποιος εντρυφεί και εμβαθύνει στις αρχές της αυθεντικής πολεμικής τέχνης, τόσο πιο αβίαστα κατακτά τη σοφία της ζωής και τη νίκη στους καθημερινούς αγώνες της. Γι' αυτό και το Βιβλίο των πέντε κύκλων εκτιμάται ανά τα χρόνια όχι μόνο από τους λάτρεις των πολεμικών τεχνών ή της ιαπωνικής κουλτούρας. Αλλά από τον οποιονδήποτε καλείται να αντιμετωπίζει σε σταθερή βάση πάσης φύσεως προκλήσεις και συγκρούσεις.

Το Στρίψιμο της βίδας πρωτοεκδόθηκε το 1898. Πρόκειται για την ιστορία μιας νεαρής γκουβερνάντας που αναλαμβάνει τη φροντίδα δύο ορφανών, της Φλόρας και του Μάιλς, σ' ένα επιβλητικό σπίτι στην αγγλική εξοχή. Η προσωπικότητα των παιδιών την σαγηνεύει, ώσπου αντιλαμβάνεται μεταφυσικές παρουσίες που τα παρακολουθούν και τα καλούν κοντά τους. Από αυτό το σημείο, παρακολουθούμε την αγωνιώδη πάλη της να προστατέψει τη Φλόρα και τον Μάιλς από το κακό που τα παραμονεύει και να διαφυλάξει την παιδική τους αθωότητα. Ή μήπως είναι όλα προϊόν της παράνοιάς της; Ο Τζέιμς παίζει διαρκώς με το διφορούμενο και όλη η αφήγηση ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Είναι λες και ο συγγραφέας διασκεδάζει αφήνοντας τον αναγνώστη να αποφασίσει. Πάντως η διατήρηση του σασπένς μέχρι τέλους είναι αριστοτεχνική, δίνοντάς μας ένα γνήσιο ψυχολογικό θρίλερ που άσκησε τεράστια επίδραση στη λογοτεχνία, στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Μικρομέγας, ένας γιγαντιαίος ταξιδιώτης του διαστήματος από τον μακρινό πλανήτη Σείριο, που περιδιαβαίνει το σύμπαν παρέα μ' έναν κατά τι μικρότερο σε μέγεθος κάτοικο του Κρόνου, κάνει τυχαία μια στάση στη μικρή μας Γη το σωτήριο έτος 1737 και, εντελώς ανέλπιστα, συναντά μια ομάδα διακεκριμένων επιστημόνων του ανθρώπινου είδους –οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, μόλις που διακρίνονται στην άκρη του νυχιού του. Αποτέλεσμα όλων αυτών; Ένας σύντομος μα ανεπανάληπτος διαπλανητικός διάλογος, από την πένα του «γίγαντα» Βολταίρου, ο οποίος, εκτός από θεμελιωτής του Διαφωτισμού, ίσως και να επινόησε με τον Μικρομέγα του αυτό που σήμερα αποκαλούμε «επιστημονική φαντασία». Σημείο αναφοράς για τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, ο Βολταίρος (1694-1778), παραμένει το αιώνιο σύμβολο του ορθού λόγου ενάντια σε κάθε δογματισμό και προκατάληψη. Πειραματίστηκε με κάθε γνωστό λογοτεχνικό είδος και υποείδος, ακυρώνοντας στην ουσία κάθε απόπειρα συνολικής αποτίμησης του έργου του με την απίστευτη ευρύτητα των ιδεών. Το απατηλά απλό ύφος γραφής και όλο το χιούμορ, το σατιρικό πνεύμα και την ειρωνεία που διαπνέουν τα κείμενα και τις ρήσεις του.

Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι' αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες του. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος. Κανείς δεν μπορεί να απολαύσει την τεμπελιά αν δεν έχει άφθονη δουλειά να κάνει.ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ Μια μνημειώδης πραγματεία (ούτε διακοσίων είκοσι σελίδων) για όλα τα μεγάλα ζητήματα της ζωής (από τον έρωτα και την τεμπελιά μέχρι τις αφραγκίες και τα επιπλωμένα διαμερίσματα), από τον «πρέσβη» του βρετανικού χιούμορ. Ο Άγγλος σατιρικός συγγραφέας Τζέρομ Κλάπκα Τζέρομ εγκατέλειψε το σχολείο στα δεκατέσσερά του, εργάστηκε ως υπάλληλος στους σιδηροδρόμους, δάσκαλος, ηθοποιός σε περιοδεύοντα θίασο και δημοσιογράφος, ώσπου το 1886 δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το δεύτερο βιβλίο του, οι Τεμπέλικες σκέψεις ενός τεμπέλη, που σημείωσαν αμέσως επιτυχία με το «ζεστό» και ανατρεπτικό τους χιούμορ.

Η πραγματική ομορφιά μπορεί να ανακαλυφθεί μόνο από κάποιον που ολοκληρώνει πνευματικά το ανολοκλήρωτο. Συνδέοντας τον ρόλο του τσαγιού με την αισθητική και πολιτιστική πλευρά της ιαπωνικής ζωής, το πασίγνωστο Βιβλίο του τσαγιού του Κακούζο Οκάκουρα μεταφέρει εδώ και πάνω από έναν αιώνα την ανεξάντλητη κουλτούρα της Ασίας στη Δύση. Οι αναγνώστες καλούνται να ανακαλύψουν μια παράδοση που συνδυάζει την ομορφιά με την απλότητα και να κάνουν ένα ταξίδι από τον κινέζικο Ταοϊσμό ως το βουδιστικό Ζεν, την ιαπωνική δηλαδή τελετή του τσαγιού: μια μαγευτική πρακτική με ποικίλες αρχιτεκτονικές, αγγειοπλαστικές και ανθοκομικές αναφορές, ένα ενιαίο όραμα ζωής και τέχνης που εμπλέκει όλες τις αισθήσεις, ηρεμεί το μυαλό και αναζωογονεί το πνεύμα.TO ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ Ο Κακούζο Οκάκουρα γεννήθηκε στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας από οικογένεια της τάξης των σαμουράι. Ταξίδεψε στην Κίνα, στην Ινδία και στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας και προωθώντας τον διεθνή χαρακτήρα της ιαπωνικής και της ασιατικής κουλτούρας. Έγραψε το Βιβλίο του τσαγιού στα αγγλικά, με σκοπό την ευρύτερη διάδοση τόσο των δικών του ιδεών όσο και της ασιατικής παράδοσης εν γένει.TO ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ Δυτική σκέψη και ανατολική φιλοσοφία, φλεγματική χιουμοριστική γραφή και θεμελιώδη δοκίμια, διαχρονική ποίηση και αθάνατη μικρή πεζογραφία. Κείμενα που σφράγισαν την εποχή τους και εξακολουθούν να διαβάζονται παντού. Αυτή είναι η σειρά «επίλεκτα» των εκδόσεων Οξύ.

Σε αυτό το κλασικό εγχειρίδιο στρατηγικής εξετάζεται κάθε πτυχή της σύγκρουσης –οικονομική, πολιτική, κοινωνική, ψυχολογική. Με όπλο τη βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, η Τέχνη του πολέμου διδάσκει τους κανόνες –τον Δρόμο– της νίκης. Και η ιδανική νίκη, σύμφωνα με τον δάσκαλο Σουν Τζου, είναι αυτή που επιτυγχάνεται χωρίς κόπο, χωρίς περιττές απώλειες και, τελικά, χωρίς μάχη. Η νίκη που επιτυγχάνεται χάρη στη διαρκή προσαρμογή στις εκάστοτε συνθήκες. Οι αρχές της Τέχνης του πολέμου βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε είδους σύγκρουσης, από το διαπροσωπικό ως το διεθνές επίπεδο, γι' αυτό και έχει μελετηθεί και μελετάται από πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες, μάνατζερ και επιχειρηματίες. Η ηθική του έργου ορίζεται από τον ταοϊσμό, δηλαδή από το αίσθημα δικαίου και τον σεβασμό στον αντίπαλο και στους κανόνες. Η παρούσα μετάφραση παρουσιάζει το κλασικό έργο ακριβώς από την άποψη της ένταξής του στη μεγάλη πνευματική παράδοση του ταοϊσμού, πηγή όχι μόνο της ψυχολογίας αλλά και της επιστήμης και της τεχνολογίας στην Ανατολική Ασία. Η Τέχνη του πολέμου είναι ένα από τα αρχαιότερα βιβλία στρατιωτικής στρατηγικής στον κόσμο. Πιθανότατα γράφτηκε ανάμεσα στον 5ο και τον 3ο π.Χ. αιώνα, κατά τη λεγόμενη «Περίοδο των Εμπόλεμων Κρατών» από έναν μυστηριώδη Κινέζο πολεμιστή–φιλόσοφο. Το έργο διαπνέεται από τις αρχές του ταοϊσμού και αποδεικνύει την επίδραση αυτής της φιλοσοφίας σε όλες τις κινεζικές πολεμικές τέχνες. Διδάσκει τη γνώση της ψυχολογίας των μαζών και την παράλληλη αυτογνωσία.

Ένα μικρό σατιρικό διαμάντι από την πένα του Μαρκ Τουέιν Όλες οι αφηγήσεις τελείωναν με την παρατήρηση πως «τριακόσιες χιλιάδες πολίτες και τέσσερις ντετέκτιβ είδαν το φοβερό πλάσμα, ενώ δύο από τους τελευταίους βρήκαν και τον θάνατο». Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. Ο μεγάλος Λευκός Ελέφαντας του Σιάμ, που στέλνεται ως δώρο από την κυβέρνηση της ασιατικής χώρας στη βασίλισσα της Αγγλίας, εξαφανίζεται σε μια στάση στη Νέα Υόρκη καθ' οδόν προς τη Μεγάλη Βρετανία. Ο υπεύθυνος για τη μεταφορά του ελέφαντα απευθύνεται τότε στον ακριβοθώρητο, σπουδαιοφανή και γενικά «πανέξυπνο» επιθεωρητή Μπλαντ, που κινητοποιεί αμέσως ολόκληρο το αστυνομικό σώμα για την ανεύρεση και τη σύλληψη του άτυχου ζωντανού, με αποτελέσματα αν μη τι άλλο τραγελαφικά… O Μαρκ Τουέιν ξεπαστρεύει με άνεση τόσο τον –απ' ό,τι φαίνεται παλιό– μύθο του εγκεφαλικού ντετέκτιβ όσο και μεγάλο μέρος της αποκαλούμενης και «αστυνομικής» λογοτεχνίας.

Το απαύγασμα της φιλοσοφικής διδασκαλίας του Ινδουισμού Αυτό, που ο νους δεν μπορεί να το σκεφτεί αλλά εξαιτίας του ο νους είναι ικανός να σκέφτεται: αυτό και μόνο να ξέρεις πως είναι το Μπράχμαν. Οι Ουπανισάδες είναι τα ιερά ινδουιστικά κείμενα που συνοδεύουν τις Βέδες, τις ιερές σανσκριτικές γραφές, συμπυκνώνοντας το νόημά τους σε μορφή φιλοσοφικής διδασκαλίας – γι' αυτό είναι γνωστές και ως «Βεντάντα», που σημαίνει το «τέλος» ή τον «τελικό σκοπό» της σοφίας (Βέδα θα πει «σοφία»). Και σε τι συνίσταται η αρχαία ινδουιστική διδασκαλία; Σε τίποτε άλλο πέρα από την αποστολή του ανθρώπου να απαλλαγεί απ' όλες τις «πλασματικότητες» αυτού του κόσμου (τη μακροζωία, την ευμάρεια, τη στείρα νοητική λειτουργία κ.ο.κ.) και μέσω της υπερθετικής γνώσης του εαυτού να ενωθεί με τη θεϊκή συνείδηση, αυτή που διαπερνά και αποτελεί ολόκληρο το σύμπαν: «Ο άνθρωπος που έχει μορφή πεθαίνει, όχι όμως και αυτό που κατοικεί μέσα του». Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. Ορισμένοι μελετητές τοποθετούν τη βεδική περίοδο, όταν και οι Ουπανισάδες πήραν τη γνωστή μορφή τους, έως και το 4.000 ή το 5.000 π.Χ., ενώ άλλοι μεταξύ του 2.000 και του 1.400 π.Χ. – σίγουρα πάντως αρκετούς αιώνες πριν από τη βουδιστική περίοδο, που ξεκινά τον 6ο π.Χ. αιώνα. Μιας και τίποτα δεν γραφόταν και όλες οι διδασκαλίες γίνονταν προφορικά, οι Ουπανισάδες λέγονταν και Σρούτις, «αυτό που ακούγεται». Ο όρος χρησιμοποιείται και με την έννοια της αποκάλυψης, αφού οι Ουπανισάδες θεωρείται πως είναι θεϊκής προέλευσης και στα κείμενά τους δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά σε συγγραφέα ή καταγραφέα. Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται οι τρεις πρώτες –και ουσιωδέστερες– Ουπανισάδες.

Η Στωική Φιλοσοφία πιο επίκαιρη από ποτέ… Να μη σε ταράζει τίποτα είναι σπουδαίο πράγμα, αλήθεια, το σπουδαιότερο απ' όλα, και είναι ένα πράγμα που ανεβάζει τον άνθρωπο σχεδόν στο επίπεδο του θεού. Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. Ο Σενέκας «διασκευάζει» την έννοια της ευθυμίας, υπερθεματίζοντας τον Δημόκριτο, μέσα από τον διάλογό του με τον φίλο του Serenus. Ο Ρωμαίος ρήτορας προσπαθεί να τον θεραπεύσει από το άγχος και την ανησυχία, χρησιμοποιώντας αρκετές από τις μεθόδους αυτών που αργότερα θα χαρακτηριστούν στωικοί φιλόσοφοι και την αντίληψή τους για τη σημασία της πνευματικής υγείας και γαλήνης για έναν ευτυχισμένο άνθρωπο. Ό,τι αρχίζει ως παρηγοριά και συμβουλή σ' έναν ταλαιπωρημένο φίλο που βασανίζεται από υπαρξιακά προβλήματα και ανησυχίες εξελίσσεται σε μια βαθιά κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή, εκεί όπου κρύβονται όλα τα όπλα για τον πόλεμο που μαίνεται εντός μας από καταβολής κόσμου και μέχρι το τέλος του – ώσπου να κατακτήσουμε δηλαδή το υπέρ πάντων αγαθό: την πνευματική γαλήνη, εκείνη την ξεχωριστή ιδιότητα που και σήμερα, σ' αυτήν εδώ την εποχή που ζούμε, κι ενώ έχουν περάσει σχεδόν δύο χιλιετίες από τότε που ο εξέχων στωικός φιλόσοφος Σενέκας έγραψε εξυμνώντας την, μοιάζει να ταυτίζεται με την ίδια τη σωτηρία του ανθρώπου.

Το βιβλίο που έθεσε τις βάσεις του κινήματος των Ρασταφάρι για πρώτη φορά στα ελληνικά! Στο σαλόνι του θα δει έναν πετεινό να βηματίζει στο φεγγάρι και τις μέλισσες πάνω στα τριαντάφυλλα στην Αφροδίτη. Τους εργάτες στον Άρη, τους απεργοσπάστες στη γη και την κόρη μου στο πανεπιστήμιο του Δία. Οι εκδόσεις Οξύ με μεγάλη υπερηφάνεια παρουσιάζουν, μέσα από τη σειρά Επίλεκτα και για πρώτη φορά στα ελληνικά, ένα από τα πλέον επιδραστικά βιβλία για την κουλτούρα της αφρικανικής φυλής. Η Βίβλος των Εκλεκτών εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1924, μια εποχή άνθισης για κοινωνικά κινήματα που στόχευαν στην ανάδειξη της αφρικανικής κληρονομιάς στη δυτική πλευρά του Ατλαντικού, και ήταν το πρώτο βιβλίο στον 20ό αιώνα που δημοσιεύτηκε από συγγραφέα γεννημένο στη νήσο Ανγκουίλα της Καραϊβικής: τον Ρόμπερτ Άθλι Ρότζερς, ιδρυτή και κήρυκα της αφροκεντρικής πίστης του αθλικανισμού, που οραματιζόταν την ένωση της καταπιεσμένης αφρικανικής διασποράς με τη «μητέρα» Αφρική. Πριν απαγορευτεί από τα αυταρχικά καθεστώτα της εποχής, η Βίβλος των Εκλεκτών (γνωστή και ως «Βίβλος των Μαύρων») πρόλαβε να διαβαστεί σε μαύρες κοινότητες από την Τζαμάικα ως τα ορυχεία της Νοτίου Αφρικής και να λειτουργήσει ως προάγγελος του κινήματος των Ρασταφάρι και του κύματος της ρέγκε μουσικής που ακολούθησε μερικές δεκαετίες αργότερα.

Τίποτα δεν μοιάζει ικανό να διαταράξει τη γαλήνη και την ηρεμία των κατοίκων της μικρής φλαμανδικής πόλης του Κικεντόν, τόσο διακριτικής που την ξεχνούν μέχρι και οι χάρτες, ώσπου ο τρελός επιστήμονας Δόκτωρ Οξ εκλύει στην ατμόσφαιρα ένα παράξενο αέριο δικής του έμπνευσης σε μια απόπειρα ένα παράξενο αέριο δικής του έμπνευσης σε μια απόπειρα να "ζωντανέψει" λίγο τα πνεύματα. Και σ' αυτό το διασκεδαστικό πορτρέτο της ειδυλλιακής κοινότητας που καταλαμβάνεται ξάφνου από μια άνευ προηγουμένου μανία καταστροφής, ένας "διαφορετικός" Ιούλιος Βερν υπενθυμίζει με πόση ευκολία μπορεί κάθε κοινωνία να γλιστρήσει στο μίσος ψάχνοντας για απαντήσεις, υπό την καθοδήγηση πάντα φωτισμένων κυβερνώντων της.

Ήταν δύσκολο στην αρχή να συνηθίσει αυτούς τους περιορισμούς, ωστόσο χόρταινε με τη μόνιμη σκέψη ότι στο μέλλον θα είχε καινούργιο παλτό. Βαθμοί και αξιώματα: σ' ένα δαιδαλώδες σύστημα δημόσιας διοίκησης, τίτλος και προσωπικότητα ταυτίζονται. Ο βαθμός διαπλάθει χαρακτήρες και ορίζει σχέσεις και συμπεριφορές. Πόσο διαφέρει η προεπαναστατική Ρωσία του Γκόγκολ από τα ιεραρχικά συστήματα του σήμερα; Ποια είναι η θέση και η μοίρα ενός ανθρώπου χωρίς φιλοδοξία σ' ένα τέτοιο σύστημα; Ο Νικολάι Γκόγκολ εισχωρεί στη λειτουργία των διαχρονικών κοινωνικών δομών και στην επίδρασή τους στον ψυχισμό του ατόμου, δίνοντάς μας ένα κλασικό έργο με όλη την αδιόρατη ισορροπία των στοιχείων της κωμωδίας και του δράματος, όπως ακριβώς τα συναντάμε και στη ζωή. Εκεί που η δικαιοσύνη απουσιάζει, ο μαγικός ρεαλισμός εισάγεται για να λυτρώσει τόσο τον χαρακτήρα όσο και μια κοινωνία χορτασμένη από τις ανισότητες και τον παραλογισμό.

Στα πλήγματα της αδικίας που υφίσταται διαχρονικά ο άνθρωπος και η αξιοπρέπεια του από δυνάμεις που τον υπερβαίνουν έβρισκε ανέκαθεν πεδίο έκφρασης η ευαισθησία του "γίγαντα της ρωσικής γης" Λέοντα Τολστόι. Και το Γιατί;, ένα από τα διηγήματα - μανιφέστα κατά της απολυταρχίας που έγραψε ( και ξαναέγραψε δεκαπέντε φορές μέχρι να μείνει ικανοποιημένος) το 1906, προς τη δύση της ζωής του, ο Τολστόι εμπνέεται από το πραγματικό περιστατικό ενός " συνηθισμένου" ερωτευμένου ζευγαριού που αναζητά εξόριστο την τύχη του, για να αρθρώσει τελικά σε μια μόνο λέξη τη διαπεραστικότερη ανθρώπινη κραυγή αγωνίας.